گاسپار دروویل، سیاح اروپایی عصر فتحعلی شاه قاجار درباره ویژگی های زنان ایرانی می گوید: زنان ایرانی، مانند فرشته ای مهربان و دارای خوی متعادل کم نظیری هستند. اشتیاق زن های ایرانی به جواهر به قدری شدید است که تصور نمی کنم زنی پیدا شود که چند قطعه جواهر نداشته باشد. بی چیزترین پیشه ور، هم اگر بخواهد در خانه اش آرامش داشته باشد، ناگزیر است خود را از ضروریات زندگی محروم کند و جواهری برای زنش فراهم نماید. زنان ایرانی هنگام خروج از خانه، خود را با طاقه بسیار بزرگی از پارچه می پوشانند که تا روی زمین پایین می آید و آن را چادر می نامند. این روپوش از پارچه سفید نخی دوخته شده، دامن آن گرد است.زن ها چادر را به وسیله نوارهایی که از داخل دوخته شده به سر و گردن بند می کنند و صورت خود را با نقابی که روبند نامیده می شود، می پوشانند.