بعضی چیزها در جهان از هر دارایی باارزش‌ترند؛
مثل توانایی خوش بودن با چیزهای ساده.
شادی‌ای که از یک نور کم‌جان، از بوی باران، از یک گفت‌وگوی صمیمی می‌آید،
ثروتی‌ست که نه کم می‌شود و نه دزدیده.

هیچ چیز جلودار اراده الهی نیست،
و چه آرامشی بالاتر از این‌که خدا وعده داده
پشتوانه‌ی کسی باشد که به او توکل می‌کند.
رها شدن در دست او،
امن‌ترین شکل ایستادن است.

آدمیزاد دیر می‌فهمد،
اما بالاخره می‌فهمد
از جایی به بعد باید برود؛
از جمعی که دوستش ندارد،
از رابطه‌ای که روحش را فرسوده،
از جایی که دیگر «خودش» نیست.
رفتن همیشه شکست نیست،
گاهی نجات است.

هیچ‌کس اندوهت را نمی‌بیند
تا وقتی که به خشم تبدیل شود.
و آن‌وقت، تو مقصر شناخته می‌شوی.
گاهی درمان این است که سکوت کنی،
استراحت کنی،
در هیاهوی دیگران حل نشوی
و برای هرکس توضیح ندهی؛
زیرا بسیاری فقط همان را می‌شنوند که می‌خواهند.

درخت را از میوه‌اش می‌شناسند،
و انسان را از شعورش.
تجلی اندیشه در کلام است؛
پس سخن، آینه‌ی جان است.
هدف‌ها باید بر واقعیت بنا شوند،
نه بر خیال.

زمان، دارایی ارزشمندی است؛
نمی‌توان جلوی خرج شدنش را گرفت،
اما می‌توان آن را به مهارت و تجربه تبدیل کرد.
زندگی آهسته تغییر می‌کند؛
هیچ سقوطی ناگهانی نیست.
عادت‌ها آرام و پاورچین شکل می‌گیرند.
اگر خوبی‌ها را حذف کنیم،
بدی‌ها با شتاب جای‌شان را می‌گیرند.
ضمیر ناخودآگاه با تکرار ساخته می‌شود؛
پس تا می‌توانی شاد باش و مثبت بیندیش.

مردم شاید حرف‌ها و حتی کارهایت را فراموش کنند،
اما حسی را که در آن‌ها ساخته‌ای،
هرگز از یاد نمی‌برند.
قدر داشته‌هایت را بدان؛
بعضی وقت‌ها آن‌قدر دیر می‌شود
که برای یک روز بازگشت،
حاضری همه‌چیزت را بدهی.

خدایا، ببخش دل‌هایی را که شکستم،
گره‌هایی را که به شانس نسبت دادم
و گره‌هایی را که به گردن تو انداختم.
تو را سپاس.

از مادرت دعای خیر بگیر
و از پدرت نصیحت؛
پشتت اگر به این دو گرم باشد،
سختی‌های دنیا کوتاه‌تر می‌شوند.

سکوت، بستن دهان نیست؛
باز کردن فکر است.
هرچه اندیشه بازتر، سکوت عمیق‌تر.
خدا خود سکوتی محض است؛
در سکوت می‌آفریند و در سکوت پاسخ می‌دهد.

مشکل بسیاری از ما این است که
بیشتر قضاوت می‌کنیم تا اصلاح،
بیشتر حرف می‌زنیم تا عمل،
بیشتر ویران می‌کنیم تا آباد.
همیشه دیگران را مقصر می‌دانیم
و سهم خود را نمی‌بینیم.

مهربانی فقط فضیلت اخلاقی نیست؛
برای جسم و روان هم شفاست.
عزت‌نفس را بالا می‌برد،
استرس را کم می‌کند،
خلق‌وخو را بهبود می‌دهد
و دل را آرام‌تر می‌تپاند.
مهربانی، هم علم است هم انسانیت.

لذت داشته‌های امروزت را
با حسرت نداشته‌ها خراب نکن؛
داشته‌های امروز،
آرزوی دیروز تو بوده‌اند.

انسان‌ها را در زندگی بشناس،
نه در حرف.
بعضی کارها نه قابل بخشش‌اند نه جبران؛
و آنچه به دیگری می‌کنی،
روزی به خودت بازمی‌گردد.

موفقیت دو قانون دارد:
تسلیم نشو،
و قانون اول را فراموش نکن.

و اگر همسفری خوب داشته باشی،
دیگر مقصد مهم نیست؛
طولانی‌ترین جاده‌ها را انتخاب می‌کنی،
چون گاهی خوشبختی
نه در رسیدن،
که در باهم‌بودنِ مسیر است.